Dünyanın neresine giderseniz gidin bunun çok zor bir yol olduğunu hepimiz biliriz.
İsminden, inancından ,tarihi geçmişinden,kökeninden dolayı ,dışlanmak ,hor görülmek ,bir işe girememek,iş sahibi olamamak,bütün bunların sonucunda bir maske takarak içinde bulunduğu toplumda kaybolmaya çalışmak .
Ancak toplumda sizi çok yakından tanıyanlar varsa gizlenmek,kaybolmak,kendini kamufle etmek biraz daha zorlaşır.
Böyle bir hayat tarzının sonu ya psikolojik bir bozukluğun ya da bir travmanın başlangıcını getirir. Peki bir insan neden böyle bir yaşamı seçmek zorunda kalır? Peki bir insan neden
buna başvurma gereği duyar ? Yani adını ,inancını,kimliğini,geçmişini,dedelerini ,mezarlarını,yaşadığı
Zulmü, gizleme gereği duyar? Neden bulunduğu çevresinden uzaklaşır .Gözlerden uzak bir yaşamı seçer .Neden gözleri görmez,kulakları işitmez,neden bazen kraldan fazla kralcı bir kimliğe bürünür.Neden akrabalarından uzaklaşmak ister,neden akrabalarının ziyaretlerine dahi gitmek istemez?

Tabiî ki bu günlere kolay gelinmedi. Bütün bunlar yüzyıllık baskı,şiddet ve asimilasyon politikalarının bir sonucu.
Bu yazdıklarım kulaktan duyma başkasından dinlediğim nakaratlar değil ,
Tam tersine her gün tanık olduğum ilişkilerin yazıya dökülmesidir.
Bundan birkaç ay önce çok yakın bir akrabam eşiyle birlikte bize gelmişti.Kendisine neden sık sık gelmediğini ve niçin çocukları getirmediğini sorduğumda aldığım cevap çok ilginç geldi.
Tabi daha önce başlayan bir tartışma vardı .Süren bu tartışmanın sonunda da bu soruyu sordum.Bana aynen şu cevabı verdi;’Ben çocuklarımızın geçmişimizi öğrenmelerini,bizim kim olduğumuzu bilmelerini ,duymalarını istemiyorum.Hatta biz size gelirsek duyan ve gören komşularımız olacak ben bu yüzden uzak duruyorum’dedi.Neden böyle bir şeye gerek duyduğunu sorduğumda ise ‘sen nedenini benden daha iyi biliyorsun’ dedi.
Kendisine hiçbir şeyin günümüzde saklanıp gizlenemeyeceğini,günümüz de her şeyin ortada
Olduğunu ve her şeyin artık konuşulup tartışıldığını ve bu çocukların mutlaka ama mutlaka bir gün kim olduklarını öğreneceklerini anlattım.Hatta başkasından duyacaklarına bir baba ve anne olarak bunları anlatmanızın daha doğru olacağını söyledim.
Ama bu söylediklerimin bir kulağından girip diğer kulağından çıktığından adım gibi emindim.
Bunlar gibi yaşadığım ve çok yakınım olan akrabalarımla ilgili yüzlerce örnek verebilirim.Belki de bir gün zamanı geldiğinde kitaplaştıracak kadar önemli canlı yaşam öyküleri .
Kimi dayım,kimi teyze çocuklarım,kimi halalarım ya da çocukları.
Burada amaç bir yarayı ortaya çıkarmak değil onları aşağılamak ,deşifre etmek asla ama asla değildir,zaten bilen biliyor.Amacım tam tersine yaşanan travmaların doğurduğu sonuçlara değinmektir.Yaşanan travmaların yüzyıllardır etkisini kaybetmeden halen sürmesidir.Amacım insanların yaşam savaşı ve hayat koşulları içinde baş vurdukları yöntemlere biraz değinmektir.İşte bu noktada;
Fethiye Çetin yazdığı’ Anneannem ‘adlı kitabında buna benzer olayları ele alıyor.Ve çok güzel bir dille okuyucuyla buluşturuyor.Bazılarımız bunların çoğuna bire bir tanığız ama hiç duymayanımızda var tabiî ki.Anneannesinin kim olduğunu ancak cenazesinde yani 70 yaşında anneannesi öldüğünde cenazeye gelen kadınların cami avlusunda fısıldaşmaları sonucu öğreniyor.Anneannesinin Seher olan adının ‘Heranuş’ olduğunu öldüğü gün öğreniyor.Yani anneannesinin tüm yasak ve gizlemelerine karşılık yinede torunu onun
Kim olduğunu ölüm döşeğinde öğreniyor. Daha sonra ise bu kitabın devamı sayılabilecek ‘Torunlar’ kitabı yayımlandı.Aslında benim düşündüğüm projelerden biriydi bu diyebilirim.Torunlar kitabı Sabancı Üniversitesi öğretim görevlisi sosyal bilimci Ayşe Gül Altınay ve Fethiye Çetin tarafından okuyucuya ulaştırıldı.Metis yayınlarından çıkan bu kitapta Adı Ramazan olan,Abdurahman olan Süryani ve Ermeni torunların öyküleri yer alıyor.Şunu anlatmaya çalışıyorum.Siz ne kadar gizlesenizde, yasaklasanızda, ismini değiştirsenizde yine de mızrak çuvala sığmaz ve bir gün çuvaldan dışarı ucu görünür.Yani herkesin gözü önündeki gerçekler örtbas edilemez.Tıpkı Fethiye Çetinde olduğu gibi.
Bütün bu anlattıklarımın ortak yanına baktığımda şu sonucu görüyorum.Korku ,ve tedirginliğin,torunda olsalar yüzyıllar geçse dahi bitmeyeceği ve maalesef maskeli yaşamların hayatın her alanında hala sürdüğü ve süreceğidir.
Dileğim dünyanın neresinde ve kim olursa olsun maskelerin olmadığı ,insanların özgürce korkmadan,kendilerini ifade edebilmeleridir.
Dileğim insanların kendi yollarını seçtikleri ,kendi geleceklerini ve kendilerini ifade ettikleri güzel ve korkusuz bir dünyanın yeniden inşa edilmesidir.